Uranus

Uranus

De planeet Uranus

Hoe verder je gaat in het zonnestelsel, hoe minder erover bekend is. Uranus is de zevende planeet vanaf de Zon en het is al duidelijk dat over deze planeet minder bekend is dan de nabijgelegen planeten, met hierin als uitspringer de planeet Mars. Uranus is de twee na grootste planeet in het zonnestelsel, na Jupiter en Saturnus. De planeet is ontdekt door William Herschel in 1781. Het heeft een diameter van 51.800 kilometer en voltooid binnen 84,01 jaar een baan rondom de Zon. We zitten nu al op een afstand van 2,87 miljard kilometer van de Zon. Die 149,6 miljoen kilometer die de Aarde dichterbij kan staan valt al bijna in het niet. De lengte van een Uraanse dag is 17 uur en 14 minuten, de planeet heeft dus net zoals Jupiter en Saturnus een vrij hoge asrotatiesnelheid. Uranus heeft een op zijn minst 27 manen. De twee grootste manen, Titania en Oberon zijn ook door William Herschel ontdekt, alleen deze ontdekking was in het jaar 1787.

De atmosfeer van Uranus bestaat voor 83 % uit waterstof, 15 % uit helium en 2 % uit methaan. De percentages zijn natuurlijk afgerond. Er zijn ook nog kleine hoeveelheden aanwezig van acetyleen en andere koolwaterstoffen. De methaan bovenin de atmosfeer absorbeert het rode licht, hierdoor krijgt Uranus zijn blauwgroene kleur. De atmosfeer is opgebouwd uit wolken die zich constant rondom dezelfde breedtegraden bevinden. Deze wolken zijn te vergelijken met de banden die terug te vinden zijn op Jupiter en Saturnus. Winden op de middelste breedtegraden waaien met de richting van de asrotatie mee. Deze winden hebben een snelheid van 40 tot 160 meter per seconde (144 – 576 km/u). Radio-onderzoek heeft daarnaast het bestaan van winden met een snelheid van 100 meter per seconde (360 km/u) aangetoond die in de tegengestelde richting rondom de equator waaien.

Uranus onderscheidt zich van andere planeten omdat hij gekanteld is en hierdoor op zijn zij staat. Zijn ongewone positie is waarschijnlijk het resultaat van een botsing met een planeetachtig object tijdens de eerste jaren van het zonnestelsel zoals we dit nu kennen. Voyager 2 ontdekte dat een van de grootste invloeden van deze gekantelde positie te vinden was op de staart van het magnetisch veld. Het veld zelf maakt een hoek van 60 graden ten opzichte van de asrotatie van de planeet. De magnetische staart bleek gedraaid te zijn in de vorm van een kurkentrekker achter de planeet. De oorsprong van het magnetisch veld is nog niet bekend. In eerste instantie dacht men dat er oceanen van water en ammoniak aanwezig zouden zijn, in een later stadium bleek dit niet zo te zijn. De magnetische velden van de Aarde en daarmee ook de andere planeten ontstaan door elektrische stromen die geproduceerd worden door de gesmolten kernen.

Uranus ring
In het jaar 1977 werden de eerste negen ringen rondom Uranus ontdekt. Gedurende de Voyager ontmoetingen werden deze ringen gefotografeerd en opgemeten, inclusief twee nieuwe ringen en krullen. De ringen van Uranus zijn zijn duidelijk anders dan die van Jupiter of Saturnus. De buitenste epsilon ring is vooral opgebouwd uit stukken ijs met afmetingen van ruim een halve meter. Een erg vage verspreiding van fijn stof lijkt daarnaast ook verspreid te zijn over het gehele ringsysteem.

De ringen van Uranus

De ringen van Uranus

Er zijn wellicht meerdere smallere ringen aanwezig, of wellicht incomplete ringen of ring arken, met een breedte van slechts 50 meter. De individuele ringdeeltjes reflecteren licht maar erg matig. Op zijn minst één ring, de epsilon, is vastgesteld op zijn grijze kleur. De manen Cordelia en Ophelia zijn de hoeders van deze epsilonring.

Algemeen
In onderstaande tabel zijn enkele algemene gegevens over de planeet Uranus terug te vinden.

Tabel met gegevens over Uranus

Tabel met algemene gegevens over Uranus